De Maya-astrologie, geworteld in een diepgaand begrip van de cycli van de natuur en de kosmos, biedt een unieke weg naar zelfinzicht en spirituele groei. Deze benadering, die de energie van elke dag belicht en verbinding maakt met de krachten van de Melkweg, kan dienen als een kompas voor een bewuster en harmonieuzer leven. Deze tekst verkent de kernprincipes van de Maya-astrologie, de betekenis van de dagenergie, en de mogelijkheid tot een transformerende pelgrimstocht geïnspireerd door de Maya-traditie en Vedische kosmologie.
De Zon als Tijdseenheid en de Maya-Kalender
Voor de Maya’s waren de begrippen dag, zon en tijd onlosmakelijk met elkaar verbonden. De zon, met haar regelmatige loop aan de hemel, bood de meest betrouwbare tijdseenheid. De beweging van de zon over de aarde, van oost naar west, werd gezien als een cyclus van opkomst, hoogtepunt en ondergang, vergelijkbaar met de reis van een piramide. Tussen de winterwende en de zomerwende passeert de zon tweemaal het zenit, wat de dynamische aard van de tijd benadrukt.
De Maya’s werkten met complexe kalendersystemen, waaronder een kalender van 365 dagen en een kalender van 260 dagen. De combinatie van deze kalenders resulteerde in een cyclus van 18.980 dagen, ongeveer 52 jaar, waarna de kalenders weer synchroon liepen. Deze cycli werden nauwlettend gevolgd door ‘daghouders’, die verantwoordelijk waren voor het berekenen en interpreteren van de data. De tijdrekening was niet altijd eenduidig, wat kon leiden tot verschillen in interpretatie tussen de daghouders.
De Energie van de Dag en de Melkweg
Elke dag bezit volgens de Maya’s een unieke energie, afkomstig uit het hart van de Melkweg. Deze energie beïnvloedt de kwaliteiten die in ons naar voren komen en kan ons helpen te bepalen of we in harmonie met de stroom van het leven meebewegen. Door bewust aandacht te besteden aan de dagenergie, kunnen we inzicht krijgen in onze persoonlijke blauwdruk en de aanwijzingen voor groei en een lichter leven ontdekken.
Een voorbeeld van de dagenergie is die van "Toon 11", die zich richt op bevrijding en het overzien van het geheel. Het gaat om het verenigen van het oude en het nieuwe, het loslaten van ballast en het delen van wat voltooid is. De kracht van de helpende hand, zowel het geven als het ontvangen, speelt hierbij een cruciale rol. Een affirmatie die bij deze energie hoort is: "Ik ben de helende hand".
De Schepping volgens de Popol Vuh
Het Maya-scheppingsverhaal, vastgelegd in de Popol Vuh, beschrijft de wereld als een vierkant maïsveld, gelegen in een oerzee en afgedekt door een hemellaag. De schepping begon met een gesprek tussen de goden Gevederdeslang (Gucumatz) en Hemelhart (Huracán). Hemelhart, ook wel Eénbeen genoemd, spuwde bliksemschichten tijdens het spreken, wat de kracht en dynamiek van het scheppingsproces symboliseert.
De levensboom, ook wel wakachan genoemd, diende als centrale stok voor de hemel, die werd beschreven als het zeil van een tent. De piramides van de Maya’s werden gezien als representaties van de oerberg in de oerzee, met het plein ervoor als de oerzee zelf. De mensen spelen een bemiddelende rol tussen de verschillende eenheden in dit kosmische model.
De Negen Planeten en de Astrologische Pelgrimstocht
Geïnspireerd door de film Dramayama, die een Maya-sjamaan volgt op reis van Zuid-Amerika naar India, is er een astrologische pelgrimstocht ontwikkeld langs de Navagraha, de ‘Negen Planeten’ in de Vedische astrologie. Deze pelgrimstocht volgt de route van de film, langs tempels gewijd aan de elementen Water, Aarde, Vuur en Lucht, en de Tempel van de Ruimte.
De pelgrimstocht is gebaseerd op de geboortehoroscoop van de deelnemer en de aanwijzingen van een Indiase astroloog. Het doel is om via deze reis een dieper begrip van de eigen kosmologische verbinding te verkrijgen. De reis omvat bezoeken aan tempels met een vergelijkbare architectuur als die in Zuid-Amerika, waar eeuwenoude Vedische kosmologische rituelen nog in leven worden gehouden.
De Kosmologische Voorstelling en de Dualiteit
De kosmologische voorstelling van de Maya’s omvat een dualiteit tussen mannelijke en vrouwelijke elementen. De mannelijke elementen, zoals de zon, de Ochtendster en de zomer, worden geassocieerd met structuur en droogte. De vrouwelijke elementen, zoals de maan, de Avondster en de winter, worden geassocieerd met zachtheid, vochtigheid en vloeiendheid.
Centrale elementen in deze voorstelling zijn de opslagplaatsen, de terrasbouw en de Schepper, Wiracocha, die de mens cultuur schonk. Deze elementen vertegenwoordigen de menselijke interactie met de natuur en de spirituele wereld.
De Wederopstanding en de Kalender
De wederopstanding van Eénheer werd geïdentificeerd met de maïsgod en de opkomst van de zon aan de horizon, wat het begin van de tijd symboliseerde. Op deze dag begonnen twee kalenders tegelijkertijd te lopen: de kalender van 365 dagen en de kalender van 260 dagen. De Maya’s telden en berekenden data met behulp van steentjes en andere hulpmiddelen, wat soms tot onenigheid tussen de tijdrekenaars kon leiden.
De strijd met de demonen van de Onderwereld werd gezien als een gevecht om de tijd zelf, zoals weergegeven in de kalender van 260 dagen. Eéndood en Zevendood symboliseerden samen alle tijd binnen deze kalender.
De Relatie tussen Slangen en Stormen
De ethnologe Mary Preuss legde een verband tussen de Grote Slang en orkanen, de krachtige stormen die veel regen met zich meebrengen. In het Maya-scheppingsverhaal speelden de goden Gevederdeslang en Hemelhart een centrale rol. Hemelhart, een opgerolde slang, spuwde bliksemschichten tijdens het scheppingsproces, wat de kracht van de stormen symboliseert.
De wereld werd ‘uitgezet’ in de oerzee en vormde een vierkant. De vier hoekpunten werden de solstitiapunten, de uiterste punten van zonsopgang en zonsondergang aan de horizon. De zon liep tussen deze punten heen en weer, waarbij ze tweemaal het zenit passeerde.
De Betekenis van de Solstitia
Voor de Maya’s waren de vier solstitiapunten van groot belang. Ze zagen de zon als synoniem voor dag en tijd. De baan van de zon aan de hemel bood de meest accurate tijdseenheid. De zon kwam op aan de oostelijke horizon, klom omhoog, leek te pauzeren op de top van een piramide, en daalde vervolgens in westelijke richting af.
De zon passeerde tweemaal het zenit en tweemaal een equinox, waarbij dag en nacht even lang waren. Het regenseizoen viel tussen het Meikruisfeest op 3 mei en het Dodenfeest begin november.
Conclusie
De Maya-astrologie biedt een rijke en complexe benadering van zelfinzicht en spirituele groei. Door aandacht te besteden aan de energie van de dag, de cycli van de kalender en de kosmologische verbindingen, kunnen we een dieper begrip van onszelf en de wereld om ons heen ontwikkelen. De astrologische pelgrimstocht, geïnspireerd door de Maya-traditie en Vedische kosmologie, biedt een unieke mogelijkheid tot transformatie en het ontdekken van de eigen kosmologische blauwdruk. De nadruk op de verbinding tussen de zon, de tijd en de natuurlijke cycli, benadrukt de harmonie en het evenwicht die centraal staan in de Maya-wereldvisie.