De longen, essentieel voor het leven, spelen een complexe rol die verder reikt dan enkel de fysieke uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide. Volgens inzichten uit de Germaanse Nieuwe Geneeskunde (GNG) en de MIR-Methode, zijn de longen diep verbonden met emotionele en spirituele processen, met name met gevoelens van verdriet, angst en het ervaren van verlies. Dit artikel onderzoekt de spirituele betekenis van longproblemen, de onderliggende conflicten die deze kunnen veroorzaken, en benaderingen voor genezing en persoonlijke groei, gebaseerd op de beschikbare informatie.
De Anatomie en Evolutie van de Longen
De longen bevinden zich aan weerszijden van de borstkas, beschermd door de ribbenkast en het middenrif. Hun primaire functie is het mogelijk maken van ademhaling, waardoor zuurstof wordt opgenomen en koolstofdioxide wordt afgevoerd. De longen bestaan uit longblaasjes, kleine luchtzakjes die omgeven zijn door alveolaire cellen (pneumocyten). Deze cellen, die evolutionair gezien zijn ontwikkeld vanuit het darmweefsel, zijn verantwoordelijk voor de zuurstofuitwisseling. De biologische functie van de alveolaire cellen is het “absorberen” van de “luchtbrok”, vergelijkbaar met de manier waarop darmcellen voedsel absorberen. De controlecentra voor de longblaasjes bevinden zich in de hersenstam, wat de directe verbinding tussen de longen en het emotionele brein benadrukt.
Longen en de Doodsangst
Een van de meest significante emotionele factoren die de longen kunnen beïnvloeden, is de doodsangst. Deze angst kan ontstaan in levensbedreigende situaties, zoals ongevallen of medische noodsituaties. Echter, de meest voorkomende oorzaak van doodsangst is een diagnose die als een doodvonnis wordt ervaren, met name de diagnose kanker. Termen als “kwaadaardig”, “niet-operabel”, “agressief”, “invasief”, “metastaserend”, of prognoses met een beperkte levensverwachting kunnen een acute doodsangst veroorzaken. Zelfs het zoeken naar informatie over symptomen op internet kan deze angst activeren.
De doodsangst kan zich richten op het eigen leven, maar ook op het leven van anderen, zoals familieleden, vrienden of huisdieren. De manier waarop deze angst zich manifesteert in de longen kan variëren. Een enkel knobbeltje in de long kan duiden op een conflict met betrekking tot één persoon, terwijl meerdere knobbeltjes kunnen wijzen op een conflict met betrekking tot meerdere personen of zelfs zichzelf.
Longontsteking en het Verlatings- of Bestaansconflict
Longontsteking wordt beschouwd als bronchitis in combinatie met vochtretentie, als gevolg van een actief verlatings- of bestaansconflict. Tijdens de conflictactieve fase (PCL-A) wordt vocht vastgehouden in de bronchiën, wat kan leiden tot longoedeem. Dit overtollige vocht kan ernstige complicaties veroorzaken, met name tijdens de Epileptoïde Crisis, een kritiek punt waarbij hersenoedeem wordt uitgedreven. De hersendruk die hierdoor ontstaat kan leiden tot coma en in extreme gevallen tot de dood. Echter, als de conflictactieve fase minder dan 4-5 maanden duurt, wordt de Epileptoïde Crisis niet als levensbedreigend beschouwd.
De Epileptoïde Crisis gaat vaak gepaard met ontregelde bloedcirculatie, duizeligheid, bewustzijnsstoornissen of zelfs bewustzijnsverlies, en een lage bloedsuikerspiegel.
Pleuritis en het Genezingsproces
Pleuritis, of longvliesontsteking, duidt op een genezingsproces dat gepaard gaat met ontsteking en koorts. Tijdens de genezingsfase (PCL-A) wordt vocht van nature geabsorbeerd door het pleurale membraan. Echter, een actief verlatings- of bestaansconflict kan de vochtophoping versterken, wat leidt tot acute ademhalingsmoeilijkheden. Als bacteriën het genezingsproces ondersteunen, kan de vloeistof pus bevatten. Pleuritis kan zich vaak ontwikkelen tijdens een ziekenhuisopname, na een operatie in de borststreek, of na de diagnose van longkanker of pleuraal mesothelioom.
Het vasthouden van vocht genereert een exsudatieve pleurale effusie, een overtollig vocht rond de longen. Deze effusie treedt meestal slechts aan één zijde op, afhankelijk van de aangedane zijde. Een pleurale effusie kan ernstige complicaties veroorzaken, vooral wanneer de met vocht gevulde pleuraholte beide longen comprimeert, wat een longvliespunctie noodzakelijk kan maken.
Celvermeerdering en Longkanker
Tijdens de conflictactieve fase vermeerderen de longblaasjes zich evenredig aan de intensiteit van het conflict. Dit biologische doel is het verbeteren van de zuurstofvoorziening, waardoor het individu meer kans heeft om te ontsnappen aan de levensbedreigende situatie. Bij langdurige conflictactiviteit ontwikkelen zich vlakgroeiende knobbeltjes in de longen, die als longkanker worden bestempeld. Als de celdeling een bepaalde grens overschrijdt, wordt de kanker door de conventionele geneeskunde als “kwaadaardig” beschouwd.
De MIR-Methode en het Loslaten van Verdriet
De MIR-Methode benadrukt het belang van het zuiveren van de longmeridiaan om oud verdriet los te laten. Dit proces kan stapsgewijs verlopen en gepaard gaan met huilbuien, wat als een positief teken wordt beschouwd. Een belangrijke stap in de MIR-Methode is het aanvullen van basisbehoeften, waaronder de behoefte aan troost. Dit kan worden bereikt door zelfcompassie en het aaien van de schouder, aangezien de longmeridiaan begint in de schouder en eindigt in de duim. De duimzuigreflex wordt vaak geassocieerd met het zoeken naar troost.
Het is essentieel om alle negen stappen van de MIR-Methode te volgen, aangezien deze met elkaar samenwerken. Het weglaten van stappen kan het systeem verstoren en de effectiviteit verminderen.
AIDS en de Onderliggende Conflicten
Volgens Dr. Ryke Geerd Hamer zijn de symptomen van AIDS vaak het resultaat van de diagnoseschok en de biologische conflicten die worden veroorzaakt door de angst voor de ziekte. Deze conflicten kunnen variëren en omvatten doodsangst met betrekking tot de longen, schrikangstconflicten die ademhalingssymptomen veroorzaken, frontaalangstconflicten, verlatings- of bestaansconflicten, eigenwaarde-inbreuk conflicten, aanvalsconflicten, territoriumergernis-conflicten, scheidingsconflicten en bloedingsconflicten.
Het is belangrijk op te merken dat een toename van het aantal antilichamen normaal gesproken wordt beschouwd als een teken van een sterk immuunsysteem, maar bij HIV-tests wordt de aanwezigheid van antilichamen geïnterpreteerd als een indicatie van “besmetting” met het “Human Immuno Deficiency Virus”.
Conclusie
De longen zijn meer dan alleen organen voor ademhaling; ze zijn diep verbonden met onze emotionele en spirituele ervaringen. Doodsangst, verlatingsangst en andere conflicten kunnen zich manifesteren in longproblemen, zoals longontsteking, pleuritis en longkanker. Het begrijpen van deze verbanden, en het aanpakken van de onderliggende emotionele conflicten, is essentieel voor genezing en persoonlijke groei. Methoden zoals de Germaanse Nieuwe Geneeskunde en de MIR-Methode bieden waardevolle inzichten en benaderingen voor het herstellen van de balans en het bevorderen van welzijn.